Cul­tuur­ka­tho­liek en chris­ten­de­mo­cra­tie, waar staat dat voor?

In Zuid-Limburg weten we vaak precies wat daarmee bedoeld wordt.

Misschien ga je niet iedere zondag meer naar de kerk. Misschien beschouw je jezelf zelfs niet als gelovig. En toch voel je je verbonden met veel van wat generaties vóór ons heeft gevormd.

Met de sacramentsprocessie die door het dorp trekt. Met het plaatsen van de Mei-den. Met carnaval als uitlaatklep én als verbinder van jong en oud. Met de schutterij, de fanfare, de harmonie, de jonkheid of een van de vele andere verenigingen die onze gemeenschappen kleur geven.

Dat is voor veel mensen cultuurkatholicisme: niet zozeer een kwestie van kerkbezoek, maar van tradities, waarden en verbondenheid. Van omzien naar elkaar. Van vrijwilligerswerk. Van het besef dat een gemeenschap sterker wordt als mensen zich voor elkaar inzetten.

In een tijd waarin geloof een minder vanzelfsprekende plek heeft gekregen, leven veel van die waarden en tradities nog altijd voort. Niet alleen in de kerk, maar juist ook op straat, in de verenigingen en tijdens de evenementen die onze dorpen en steden zo bijzonder maken.

Misschien is dat wel het mooie van Zuid-Limburg: dat sommige tradities veranderen, maar de gemeenschapszin blijft.

Voor onze CDA leden geldt hetzelfde, sommigen zijn katholiek, sommigen zijn cultuurkatholiek. 

Maar christendemocratie gaat over meer dan religie alleen.

Voor veel mensen draait het niet om kerkbezoek of geloofsbeleving. Het gaat om waarden die al generaties lang onze samenleving hebben geholpen vormgeven: verantwoordelijkheid nemen voor jezelf én voor elkaar. Omzien naar mensen die het moeilijk hebben. Respect voor verenigingen, vrijwilligers en gemeenschappen. En het besef dat we de wereld niet alleen lenen van onze ouders, maar ook bewaren voor onze kinderen.

Dat noemen we ook wel rentmeesterschap.

Christendemocratie gaat uit van de kracht van de samenleving. Niet alles hoeft door de overheid te worden opgelost, maar mensen moeten ook niet aan hun lot worden overgelaten. Tussen individualisme en betutteling ligt een middenweg: samen verantwoordelijkheid dragen.

Je hoeft daarvoor niet gelovig te zijn.

Veel mensen herkennen zich in die waarden. In het idee dat een buurt sterker wordt als mensen naar elkaar omkijken. Dat vrijwilligerswerk ertoe doet. Dat familie, verenigingen, scholen en lokale gemeenschappen de bouwstenen van onze samenleving zijn.

Dat is voor ons de kern van de christendemocratie.

Niet de vraag wat je gelooft, maar hoe je samenleeft.