Mai­den­speech Mar­cel van den Bun­der

Dank u wel, voorzitter.

Voorzitter, het is de eerste keer dat ik zelf een amendement indien. En eerlijk gezegd voelt dat ook wel bijzonder. Niet alleen omdat het mijn eerste amendement is, maar ook en vooral omdat zo'n eerste bijdrage iets zegt over hoe je naar de stad kijkt. Over welke signalen van inwoners je belangrijk genoeg vindt om hier vandaag aandacht voor te vragen.

En misschien is het juist daarom wel mooi dat dit niet echt gaat over het meest spectaculaire onderwerp dat we in deze raad behandelen. Sterker nog, als u mij een paar maanden geleden gevraagd had waar mijn eerste amendement over zou gaan, dan had ik waarschijnlijk gezegd: een geweldig nieuw of vernieuwd stadion voor FC Eindhoven na promotie naar de Eredivisie. In plaats daarvan sta ik hier met een amendement over parkeerdruk. En eigenlijk voelt dat voor mij verrassend logisch. Want politiek begint niet altijd bij de grote onderwerpen. Politiek begint vaak bij wat inwoners iedere dag ervaren. En ik hoop dat dat ook is hoe mensen mij de komende jaren als raadslid zullen leren kennen.

En voor degenen die nog wel eens twijfelen aan dualisme of bang zijn voor volledig dichtgetimmerde coalitieafspraken: ook dit amendement is niet zomaar uit een achterkamertje komen rollen. Integendeel, hierover hebben we erg veel en stevige gesprekken gevoerd. En eerlijk gezegd vind ik dat alleen maar gezond. Goede ideeën worden meestal beter wanneer je ze langs verschillende politieke inzichten legt.

Voorzitter, ik ben de politiek ingegaan omdat ik op een punt kwam waar ik dacht: als je altijd een mening hebt over je stad, moet je ook bereid zijn verantwoordelijkheid te nemen en iets terug te doen voor diezelfde stad. Ik heb me verdiept in partijen, programma's en vooral de mensen daarachter. Maar wat mij aanspreekt in de gemeentepolitiek is dat het uiteindelijk niet gaat om abstracte ideologische discussies. Het gaat over de straat waarin mensen wonen, waar kinderen spelen, waar mensen sporten, waar ze naar hun werk vertrekken en waar ze weer thuiskomen — waar ze leven.

En juist daarom voelt dit amendement voor mij belangrijk. Want de afgelopen weken hebben we veel gesproken over grote plannen: woningbouw, gebiedsontwikkelingen en een toekomst die soms tien of twintig jaar vooruitkijkt. En dat is terecht. Maar tijdens de gesprekken over Blaarthem viel mij steeds iets op. Bewoners begonnen zelden over kaarten. Ze begonnen zelden over stedenbouwkundige modellen. Ze begonnen over hun dagelijkse werkelijkheid. Over leefbaarheid. Over verkeer. En opvallend vaak over parkeren. Niet omdat parkeren een hobby is, maar omdat het voor bewoners gaat over de vraag of hun wijk prettig blijft om in te wonen.

Voorzitter, Blaarthem is nu al een wijk waar de leefbaarheid onder druk staat. Dat horen we van bewoners. Dat zien we terug in de participatie. En dat is ook precies de reden waarom we vandaag niet alleen praten over woningen, maar ook over leefbaarheid, veiligheid en de kwaliteit van de openbare ruimte.

Juist daarom vinden wij dat een wijkplan niet alleen moet kijken naar de toekomst, maar ook naar de situatie van vandaag. Niet alleen naar de vraag of een parkeernorm op papier gehaald wordt, maar ook naar de vraag of bewoners in de praktijk hun auto nog kwijt kunnen. Niet alleen naar tabellen en aannames, maar ook naar wat er daadwerkelijk gebeurt in de straat. Want soms zijn we in de politiek zo bezig met de lange termijn, dat we vergeten dat de korte termijn ondertussen gewoon doorgaat. En soms haalt de werkelijkheid onze plannen in — en soms zelfs sneller dan verwacht.

Het CDA begrijpt de noodzaak van woningbouw. Het CDA begrijpt ook de ambitie om meer gebruik te maken van openbaar vervoer, de fiets en deelmobiliteit. Maar tegelijkertijd zien wij dat de parkeerdruk in delen van Blaarthem nu al hoog is. En dat bewoners zich zorgen maken over wat verdere verdichting gaat betekenen. Daarom vinden wij dat deze gebiedsontwikkeling niet alleen moet kijken naar nieuwe inwoners, maar ook naar de mensen die er vandaag al wonen.

Ons amendement vraagt daarom eigenlijk iets heel eenvoudigs. Niet om andere parkeernormen, niet om een andere parkeernota en ook niet om een vooraf gekozen oplossing. Het vraagt om aandacht voor een probleem dat bewoners vandaag al ervaren. Laat zien hoe bestaande parkeerproblemen worden aangepakt. Laat zien hoe wordt voorkomen dat de situatie verder verslechtert. En laat zien waarom de gekozen mobiliteitsoplossingen ook daadwerkelijk gaan werken. Niet om ontwikkeling tegen te houden, maar juist om ervoor te zorgen dat ontwikkeling en leefbaarheid hand in hand blijven gaan.

Voorzitter, voor mij is dat misschien wel de belangrijkste les van mijn eerste maanden in deze raad: goede plannen voor de toekomst beginnen met oog hebben voor de mensen van vandaag. Daarom vraag ik u steun voor dit amendement. Het is mede ingediend door EVE en Ouderen Appèl.

Dank u wel.