CDA-kan­di­daat Sten van Lier­op: ​“Ik ben jong, maar niet naïef”.

“Geboren in 2000?!”. De afgelopen tien jaar zag ik bij die zin vaak dezelfde reactie. Een korte stilte. Een snelle rekensom. Soms een blik die leek te zeggen: snap jij wel hoe de wereld écht werkt?

Ik begrijp die reflex. Veel mensen met wie ik spreek groeiden op in een tijd waarin je simpelweg deed wat nodig was. Ik heb vaak naar verhalen gevraagd over deze werkmentaliteit; het “niet lullen, maar poetsen”. Over verantwoordelijkheid nemen, beginnen voordat alles zeker is. Niet uit luxe, maar uit noodzaak om op eigen benen te staan.

Tegelijkertijd ben ik opgegroeid in een andere werkelijkheid. Ik heb kunnen studeren, en kwam op de arbeidsmarkt in een tijd van lage werkloosheid. Het is geluk, maar juist dat besef heeft mij geleerd dat je zelfstandigheid, discipline, weerbaarheid en realiteitszin niet cadeau krijgt. Die moet je opbouwen en blijven trainen.

Voor veel leeftijdsgenoten is het pad naar zelfstandigheid minder vanzelfsprekend. De 20e afwijzing voor een woning. De druk om altijd zichtbaar én succesvol te zijn. De verleiding van snelle keuzes wanneer perspectief ontbreekt. Het zijn misschien andere – en soms ook vergelijkbare – thema’s, maar dat verandert niets aan de benodigde energie.

Veel jongeren ervaren de druk om zelfstandig hun zelfstandigheid te bereiken. Je kunt hard hebben gewerkt voor een vast contract, hebben gespaard, en alsnog geen woning kunnen krijgen in je eigen dorp. 

Zelfstandigheid betekent ook niet dat je het alleen moet doen. Juist daar ligt ook een verantwoordelijkheid voor de gemeente, om te zorgen dat mensen vooruit kunnen blijven gaan. Dat gaat breed van woningbouw, naar (mentale) gezondheidszorg, van jeugdzorg tot ontmoetingsplekken.

Verschillende blikken en ervaringen maken het lokaal bestuur rijker. Belangrijke uitdagingen kunnen zo bekeken worden vanuit verschillende brillen. Net als de andere jongerenkandidaten – van welke partij dan ook – draag ik daar graag aan bij.

Sten van Lierop (CDA - #3)