Het eer­lij­ke ver­haal: een dorp werkt pas echt goed als nie­mand tus­sen wal en schip valt

Wie kinderen heeft die in Sliedrecht zijn opgegroeid, kent het gesprek aan de keukentafel. “Wanneer kan ik hier zelf een huis vinden?” Steeds vaker is het antwoord: voorlopig niet. Dat is een concreet probleem in de politiek. Het gaat over onze kinderen, buren en jonge gezinnen die hier willen blijven wonen. In een dorp waar we elkaar kennen bij de sportvereniging, op school, tijdens de boodschappen of in de wijk. Juist daarom moet politiek eerlijk zijn over de keuzes die we maken. 

In verkiezingstijd wordt politiek soms eenvoudig voorgesteld. Alsof er voor elk probleem een simpele oplossing bestaat. Minder bouwen. Plannen stoppen. Het roer om. Het klinkt aantrekkelijk. Maar wie bestuurlijke verantwoordelijkheid draagt voor een dorp als Sliedrecht, weet dat het eerlijke verhaal meestal ingewikkelder is. 

Voor mij begint dat eerlijke verhaal bij mensen. Bij inwoners die iedere dag hun best doen, werken, zorgen voor hun gezin en bijdragen aan onze samenleving. Toch zie ik steeds vaker dat juist deze groep tussen wal en schip dreigt te vallen. Mensen die werken en hun verantwoordelijkheid nemen, maar nét te veel verdienen voor toeslagen of andere regelingen. Zij redden het vaak nét niet. De boodschappen worden duurder, de energierekening loopt op en ondertussen hebben zij nergens recht op. Dat voelt oneerlijk. Juist voor deze inwoners wil ik mij de komende vier jaar hard maken voor een beter vangnet. Want wie werkt en zijn best doet, mag niet het gevoel krijgen vergeten te worden. Dat raakt ook gezinnen met kinderen. 

Kinderen moeten gewoon kind kunnen zijn. Ze moeten kunnen sporten, meedoen met vriendjes en zich ontwikkelen zonder dat er thuis voortdurend zorgen zijn over geld. In een dorp waar verenigingen en vrijwilligers en zo belangrijk zijn, moeten alle kinderen mee kunnen doen. 

Maar het eerlijke verhaal gaat ook over wonen. Jongeren trekken weg omdat ze hier geen huis kunnen vinden. Ouderen zouden best kleiner willen wonen, maar blijven zitten omdat er geen alternatief is. Als we niets doen, loopt ons dorp langzaam vast. Daarom moeten we bouwen. 

In Baanhoek-West worden de laatste woningen gerealiseerd. Binnen het dorp ontstaan nieuwe plekken om te wonen, zoals in het Wilhelminakwartier, aan de Oranjestraat en op de plek die veel Sliedrechters kennen als het ‘gat van Vogel’. Tegelijk werken we aan nieuwe locaties voor de toekomst, zoals de Maaslaan, Middeldiepstraat bij de oude brandweerkazerne en de Valkweg. Woningbouw lijkt vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Het vraagt jaren van voorbereiding en bijna iedere locatie roept zorgen en bezwaren op. Dat recht hebben inwoners ook. Het hoort bij een zorgvuldige democratie. 

Maar het eerlijke verhaal is ook dat we het bouwen soms zelf ingewikkeld maken. We willen sneller bouwen, maar tegelijk willen we dat er eigenlijk niets verandert. Op inspraakavonden horen we vaak de stem van mensen die al een woning hebben. Maar de stem die vaak ontbreekt, is die van de woningzoekende. De jongere die nog thuis woont. Het stel dat graag in Sliedrecht wil blijven. De starter die iedere week reageert op woningen die er simpelweg niet zijn. Iedereen kent ze in zijn eigen omgeving. Jongeren die hier zijn opgegroeid, naar school zijn gegaan en hun toekomst hier willen opbouwen. Het kan toch niet zo zijn dat je in Sliedrecht opgroeit, maar later geen huis meer kunt vinden in je eigen dorp!

In een dorp als Sliedrecht betekent bouwen soms schikken en schuiven. Nieuwbouw gaat nu eenmaal ten koste van iets anders: een stukje ruimte, een oude functie of een vertrouwde plek. Dat geeft discussie. Maar zoals het Sliedrechtse gezegde luidt: ’t Mot warre, wil ’t rêêje. Voor het CDA Sliedrecht hoort daar ook koersvastheid bij. Besturen betekent luisteren en plannen verbeteren, maar uiteindelijk ook besluiten nemen. Soms zijn dat besluiten die niet voor iedereen logisch zijn, maar wel nodig zijn voor het algemeen belang. 

Daarnaast maak ik mij zorgen over de bereikbaarheid van onze eerstelijnszorg. Drie huisartsen in Sliedrecht hebben aangegeven met pensioen te willen. Samen zijn zij verantwoordelijk voor de zorg van ruim 9000 inwoners, en vervanging is nog niet gevonden. Het eerlijke verhaal is dat de gemeente dit niet alleen kan oplossen. De eerstelijnszorg is geen gemeentelijke taak, maar het raakt onze inwoners wel direct. Zeker in een dorp waar de vergrijzing bovengemiddeld is, kunnen we geen risico lopen dat zorg verder weg komt te liggen. Daarom moeten we samen met huisartsen en zorgverzekeraars alles op alles zetten om Sliedrecht aantrekkelijk te houden voor nieuwe huisartsen. Wegkijken is geen optie, want goede zorg dichtbij hoort bij een dorp waar we naar elkaar omkijken. 

Samen met mijn fractiegenoten van het CDA Sliedrecht wil ik werken aan oplossingen die realistisch én eerlijk zijn: meer betaalbare woningen voor starters en doorstromers, en investeren in veilige buurten, de zorg dichtbij, sterke verenigingen en een groene leefomgeving. Want uiteindelijk draait politiek niet om plannen of regels, maar om mensen, onze inwoners. Om jongeren die hier willen blijven wonen. Om gezinnen die vooruit willen. Om ouderen die goede zorg dichtbij nodig hebben. 

Een dorp werkt pas echt goed als niemand tussen wal en schip valt. Daar wil ik mij voor blijven inzetten. 
 

Priscilla Kraaijeveld-Le Pair

CDA Sliedrecht – Lijst 3, nummer 2

Samen bouwen we aan een Sliedrecht waar iedereen zich thuis voelt.