Elles van Ark: erva­rin­gen als nieuw Twee­de Kamer­lid

Vergaderingen veranderen, lopen uit of worden last minute verplaatst. Soms verschijnt er ineens een nieuwsbericht waar je meteen iets mee wilt. En soms vuurt een Kamerlid van een andere partij via de app een hele reeks moties op je af, met het verzoek om even snel te laten weten of je mee wil tekenen. Terwijl het ondertussen voorstellen zijn met behoorlijke gevolgen. Ik ben van de politiek met nuance, maar voor die nuance is dus niet altijd tijd.

Net na de kerst zijn we als fractie verhuisd. We zitten nu op de vierde verdieping, aan een gang die zó lang is dat je op een doorsnee Kamerdag zonder moeite aan de 10.000 stappen komt. Maar we hoeven niet meer heen en weer te pendelen tussen de vijfde en de achtste verdieping.

Wat mij nu al positief opvalt, is de collegialiteit achter de schermen. Natuurlijk binnen onze eigen CDA-fractie, maar ook breder in de Kamer. Je komt al snel steeds dezelfde woordvoerders van andere partijen tegen. Uiteindelijk is dat maar een klein clubje binnen die 150 Kamerleden, en dat schept sneller een band dan je misschien zou denken. En die band is nodig ook, want wie hier iets wil bereiken, kan dat niet alleen.

Zelf ben ik als Kamerlid woordvoerder buitenlandse handel, ontwikkelingssamenwerking en pensioenen. Een portefeuille waarin een financieel technisch onderwerp dus wordt afgewisseld met grote internationale vraagstukken. Soms duik je diep in cijfers en regels, en een uur later gaat het over geopolitiek of mondiale ongelijkheid. Een leuke combi!

En zo eindigt eigenlijk geen enkele dag hier precies zoals hij begon. Tussen wandelgangen, appjes met moties, lange vergaderingen en onverwachte actualiteit schuift de agenda continu. Het is soms chaotisch, maar vooral ook bijzonder. En als ik ’s avonds mijn stappenteller check en terugdenk aan alles wat er die dag weer langskwam, van pensioenen tot wereldpolitiek, dan denk ik: morgen begint de dag vast weer anders dan ik nu denk.