Sprook­je ​‘Nooit Gedacht’

Er was eens een molenaar die de Spijkenisse molen Nooit Gedacht heel goed kende — hij heette Jan. In zijn dorp moest een nieuw theater komen: Theater De Stoep wilde méér mensen laten genieten en moest daarom groeien. De gemeente en het theater bedachten plannen grotere zalen te bouwen zodat grotere gezelschappen konden komen en meer stoelen verkocht konden worden.

Om die nieuwe schouwburg geen schaduw te laten werpen op de wieken en ze frank en vrij te laten draaien,  sprak men over het ophogen van de oude molen — een flinke klus, die vroeger al eens werd uitgevoerd en duurder uitviel dan gedacht. Het plan stond op papier en er waren bijeenkomsten om het uit te leggen aan iedereen die keek of draaide in de buurt.

In het begin leken er handen klaar om samen te werken: gesprekken, offertes en berekeningen gingen heen en weer. Maar ergens tussen offertes, extra kosten en wie wat moest betalen, ontstond onenigheid. Toen Jan zijn molen verkocht of overwoog te verkopen, kreeg hij brieven en rekeningen die zijn hart zwaarder maakten — de schout, baljuw en schepenen gingen kijken en de emoties groeiden; wat begon als een technische aanpassing veranderde in een slepend geschil over kosten en vergoedingen.

Waarom kwam er geen eenvoudige oplossing? Omdat er bij grote projecten vaak drie draken tegelijk wakker worden: onvolledige begrotingen, ongeduld om te bouwen, en het gevoel bij betrokkenen dat zij oneerlijk worden behandeld. Bewoners en molenaars willen begrip en eerlijke vergoedingen; bestuur en ontwikkelaars willen begrotingen sluiten en ambities waarmaken. Die botsing maakte van een bouwplan al snel een langdurig conflict.

In dit sprookje of donkere fabel is er één keuze die het verschil maakt: lokale daadkracht, duidelijkheid in kosten en echt luisteren naar mensen zoals Jan. 

CDA Nissewaard is lokaal, betrokken en daadkrachtig en gaat er zorg voor dragen dat dit verhaal eindigt met “…en ze leefde nog lang en gelukkig…”