Slacht­of­fers hui­se­lijk geweld mogen niet tus­sen wal en schip val­len

Aanleiding is een recente situatie waarin een vrouw na het ontvluchten van een onveilige thuissituatie geen passende opvang kreeg, omdat volgens betrokken instanties geen sprake meer was van acuut gevaar. Uiteindelijk zorgden vrijwilligers van maatschappelijke organisaties zoals JS Projecten voor tijdelijk onderdak.

Volgens CDA-raadslid Marjolein Hekman laat deze situatie zien dat er een gat zit tussen crisisopvang en de praktijk.

"Wie de moed heeft om een gewelddadige situatie te verlaten, mag niet vervolgens aan zijn of haar lot worden overgelaten. Veiligheid stopt niet op het moment dat iemand de voordeur achter zich dichttrekt."

Met de schriftelijke vragen wil het CDA weten hoe de gemeente voorkomt dat slachtoffers tussen wal en schip raken, welke verantwoordelijkheid de gemeente daarin neemt en of de huidige opvang, begeleiding en nazorg wel voldoende zijn.

"Het CDA koestert de enorme inzet van vrijwilligers en maatschappelijke organisaties. Hun betrokkenheid is van onschatbare waarde. Maar het kan niet zo zijn dat zij noodgedwongen de rol van de overheid moeten overnemen. Wij willen duidelijkheid over waar het misgaat en hoe de gemeente ervoor zorgt dat slachtoffers altijd kunnen rekenen op een veilige plek en passende ondersteuning."

Tussen wal en schip: zonder een veilige haven
Schriftelijke vragen

Recent is onze fractie geconfronteerd met een schrijnende situatie waarin een vrouw, na het ontvluchten van een situatie van huiselijk en psychisch geweld, tussen wal en schip dreigt te raken. Hoewel de betrokken ketenpartners erkenden dat sprake was van een kwetsbare situatie, werd geen passende opvang of ondersteuning geboden, omdat er volgens hen geen sprake meer was van "acuut gevaar". Uiteindelijk hebben vrijwilligers van maatschappelijke organisaties tijdelijk onderdak en financiële ondersteuning georganiseerd.

Naar aanleiding hiervan stelt het CDA het college de volgende vragen
- Is het college bekend met situaties waarin slachtoffers van huiselijk geweld geen aanspraak kunnen maken op opvang omdat zij niet langer in een direct levensbedreigende of acute situatie verkeren?

- Deelt het college de opvatting dat het verlaten van een gewelddadige thuissituatie niet automatisch betekent dat iemand veilig is? Zo ja, hoe wordt dit uitgangspunt in de praktijk geborgd?

- Welke verantwoordelijkheid heeft de gemeente wanneer Veilig Thuis of het Wijk Ondersteuning Team constateert dat iemand geen veilig onderkomen heeft, maar ook niet voldoet aan de criteria voor crisisopvang?

- Welke afspraken bestaan er tussen de gemeente, Veilig Thuis, het Wijk Ondersteuning Team en de vrouwenopvang over de begeleiding van slachtoffers die zich in deze zogenoemde tussenfase bevinden?

- Hoeveel financiële middelen zijn er in de afgelopen jaren besteed aan hotels/ overnachtingen voor personen die zijn gevlucht uit een situatie van huiselijk geweld of andere vergelijkbare situaties?

- Is er bij het Wijk Ondersteuning Team een deskundige m.b.t. huiselijk geweld aanwezig en/ of bereikbaar?

- Is het college van mening dat het wenselijk is dat vrijwilligers en lokale stichtingen hotelovernachtingen bekostigen voor slachtoffers van huiselijk geweld omdat er geen gemeentelijke oplossing beschikbaar is? Graag een toelichting.

- Herkent het college het risico dat slachtoffers uit nood terugkeren naar een gewelddadige partner omdat passende opvang of begeleiding ontbreekt? Zo ja, welke maatregelen worden genomen om dit te voorkomen?

- Acht het college de huidige toegang tot opvang, begeleiding en nazorg voor slachtoffers van psychisch en huiselijk geweld voldoende? Zo ja, waarop baseert het college die conclusie?

- Is het college bereid de gemeenteraad te informeren over eventuele knelpunten in de uitvoering van het gemeentelijk beleid rondom huiselijk geweld en daarbij aan te geven welke verbetermaatregelen op korte termijn worden getroffen?