“Langs het tuinpad van mijn vader…”, bezong Wim Sonneveld in zijn magische klassieker Het Dorp. Hij beschrijft hoe het is gemoderniseerd en bekritiseert die veranderingen. Ook Zeewolde groeit en verandert. Ook bij ons is een aantal dorpsgenoten daar kritisch over. Zeewolde moet dorps blijven. En dat kan alleen maar als er niet meer inwoners bijkomen, betogen zij.

Veranderingen willen wat het CDA betreft niet meteen zeggen dat daarmee het eigene van Zeewolde verdwijnt. Wij stellen in ons verkiezingsprogramma ‘ons dorp’ centraal, onze leefomgeving. Voor het CDA is het kenmerk van een dorp niet iets kouds als het inwonertal, maar juist iets warms als eigenheid, verbondenheid en saamhorigheid.

Een dorp herken je aan zijn unieke sfeer, het gevoel dat je samen ervaart als je er bent. Waar je je als vanzelf thuisvoelt. Een gevoel dat je nergens anders vindt. Dat is een dorp. Een plaats waar je een gedeelde geschiedenis hebt, waar je trots op bent. Bijvoorbeeld dat VV Zeewolde naar de tweede klasse promoveert, dat er ieder jaar een levendige Endurance wordt gehouden. De gemoedelijke en overgezellige sfeer tijdens de Pinkendag of Zeewolde Zingt. Het strand, de vele natuur, het Tulpeiland. Die cohesie maakt Zeewolde tot Zeewolde. Ons dorp.

Dit gevoel van samen, staat los van de grote van het dorp. Dat bewijzen bijvoorbeeld Hilversum en dichterbij huis Harderwijk. Respectievelijk met 94.000 en 45.000 inwoners hebben zij hun verbondenheid behouden. Hilversummers en Harderwijkers kennen hun geschiedenis maar al te goed, zijn daar trots op en willen nergens anders wonen, omdat ze dat fijne, vertrouwde gevoel alleen daar ervaren.

Iedere Zeewoldenaar nodigen wij uit eraan bij te dragen dat we onze Zeewolder identiteit behouden. Het CDA maakt zich er hard voor dat jongeren en ouderen in hun geliefde Zeewolde kunnen blijven wonen.

Groet René Claessens