Natasja Vaasen

Wie ben ik?

Mijn naam is Natasja Vaasen, ik ben 50 jaar oud. Samen met mijn vriend Richard Litjens hebben we drie prachtige dochters: Shelby (20 jaar), Angie (20 jaar) en Jayden (16 jaar). Ik ben geboren in mammoetflat de Knoepert in Blerick en na 7 maanden verhuisd  naar de Rutgerstraat in Maasbree. Mijn ouders wonen daar nog steeds. Tussen Richard en mij  was er  vroeger bij de Instuif in Kepel wel  eens sprake van  kalverliefde, maar de echte vonk sloeg pas echt over op de Kepelse kermis in 2000. We zijn nu dus 25 jaar samen. we hebben het geluk gehad dat er grond vrij kwam in de lintbebouwing Meuleveld, waardoor we een huis konden bouwen in Maasbree.

Ik ben een echt ‘mensen-mens’. Ik spreek de taal van het ‘volk’, ik geloof in mensheid, gelijkwaardig respect, wijsheid, rechtvaardigheid, gematigdheid, dapperheid, trouw, hoop en naastenliefde. Als we aardiger voor elkaar zijn komen we verder. Ik heb een hekel aan polariseren, agressie en geweld. Ik zie om me heen een verdeeld Nederland ontstaan, gebroken relaties en oorlogen die nooit ophouden. En waarom houdt het niet op? Omdat we teren op  verhalen uit het verleden, het eigen belang voorop zetten en macht willen hebben. Als ‘mensen-mens’ hoop ik in ieder geval dit beeld te doorbreken en iets te betekenen voor de mensheid  in Peel en Maas.

Mijn gezin

Mijn gezin is heel belangrijk voor mij. Mijn bestaansrecht komt mede voort uit hun. De meiden heb ik van kinds af aan meegenomen op mijn werk-avonturen. Mijn redenatie is altijd geweest: ‘als ik het gezin mee heb, kan ik nóg meer voor de mensheid betekenen’. Ook Richard is altijd mijn steun en toeverlaat geweest. We hebben veel avonturen met elkaar mee gemaakt, we delen lief en leed en doen dat altijd samen. Richard is trouwens ook voor mij een goed klankbord en spiegel. ‘Doot mer normaal, den bisse gek genog’ of ‘bin now ens neet zoë braaf’. We delen de passie voor muziek en motoren. En hoe gek het misschien klinkt, ik heb geen motorrijbewijs.

Shelby, Angie en Jayden zitten op de opleiding International business in Eindhoven. Ze spreiden hun vleugels uit. Ze lopen stage in Japan en doen een studie-uitwisseling in Zuid Korea. Maar ze treden  ook in mijn  voetsporen. Behalve dat ze vaak het gevoel hebben zelf ook een bijdrage te willen leveren aan een betere maatschappij, voegen ze ook de daad bij het woord. Shelby en Angie zijn fractieondersteuners voor CDA Peel en Maas geweest. Ze moesten stoppen vanwege hun  studie avonturen. Angie zit in de Medezeggenschapraad van Fontys Nederland en begeleid studenten bij de Klachtencommissie van Fontys. Jayden heeft in de kinderraad van basisschool Omnibus in Baarlo gezeten. Angie was lid van de  leerlingenraad bij  het Bouwens van der Boijecollege. Ze zijn de bestuurders van de toekomst. Maar voordat ze dat worden, moeten ze eerst heel veel levenservaring opdoen om mensen beter te begrijpen. Een bestuurder zonder levenservaring, is een huls zonder inhoud. Ik ben erg trots op mijn meiden!

Waar heb ik allemaal gewerkt?

Als kind wilde ik van alles worden. Apotheker, marinier, activiteitenbegeleider, theologe. Er trok mij van alles aan, maar ik wist eigenlijk moeilijk keuzes te maken. Er zit wel een rode draad in. Ik wilde mensen begrijpen, het leven begrijpen en de wereld daar waar mogelijk beter te maken.

In mijn werk is dat terug te zien. Ik heb altijd gewerkt, zowel als kind maar ook als jongere. Bij Hay van Ties en Mat Niens stak ik asperges en pootte ik prei. Bij Jan Grubben en Huub van Wylick werkte ik in de komkommerteelt, tomatenteelt en ze hadden ook nog een periode buitensla.

Na (en soms tegelijk met mijn studies) heb ik gewerkt met dementerende en somatische ouderen bij de Zorggroep. Ik heb bij de dementerende zusters van de Heilige Geest in Baexem gewerkt, met verstandelijk gehandicapten bij Daelzicht en met lichamelijk meervoudig gehandicapten bij de Witte Steen Zorggroep. Ook bij de Vrouwengevangenis Ter Peel en Jeugd TBS kliniek de Hunnerberg in Nijmegen. Ik heb bij dorps- en wijkopbouwwerk in Deurne gewerkt, in Peel en Maas voor Vorkmeer en voor Welzijn Deurne. Ik heb met mensen met multi complexe problematiek i.h.k.v. zorg en veiligheid bij het Zorg en Veiligheidshuis Noord Limburg gewerkt, als beleidsadviseur bij de gemeente Peel en Maas, als teamleider Jeugd, WMO en Participatie bij de gemeente Gennep, als programmamanager inkoop Sociaal Domein Noord Limburg voor de toegangen van de gemeenten en nu mag ik de mooie functie van Wethouder bij de gemeente Peel en Maas invullen.

Ik heb ook veel studies gedaan. Heel gevarieerd, van HBO Sociaal Pedagogische Hulpverlening in Eindhoven, de vervolg HBO+ opleidingen Sociale Architectuur in Rotterdam, Management in Den Bosch  en Procesregie in Utrecht. Onlangs heb ik nog de vervolg HBO+ opleiding gedaan ‘Politiek Bestuurlijk Leiderschap’ in Tilburg. En tussentijds heb ik veel cursussen gedaan. Ik zit nooit stil en blijf leren. Dit houdt je bij de les, het houd je hersens fit en vitaal en je blijft bij op maatschappelijke ontwikkelingen in Nederland.

Mijn vrijwilligerswerk

Ik heb mij jarenlang ingezet voor het Mafcentrum Maasbree, Kinder Vakantiewerk Maasbree, CDA Peel en Maas, Burendag, als verkeersregelaar bij de carnavalsvereniging en stichting Kinderfeesten, de voedselbank opgericht in Peel en Maas en Krachtproef Nederland opgericht (een educatie netwerk voor samenleving opbouwwerk). Door het wethouderschap doe ik minder aan vrijwilligerswerk. Soms lukt het nog eens om een biertje te tappen of te helpen met ‘klussendag’ bij het jongerencentrum. Mijn vrienden doen dit nog geregeld, dus dan help ik ze weleens. Als vrijwilliger bij de vereniging CDA doe ik van alles. De strategie van de vereniging, de communicatie bedenken en de heidag organiseren. Ik krijg daar energie van. Mijn instap bij CDA Peel en Maas kwam op het moment dat Wim Hermans een stapje terug deed vanwege de gezondheid. Ik weet het nog goed, er kwam een appje binnen ‘niet gevraagd is altijd misgeschoten’. Zo is het ontstaan dat ik me actief ben gaan inzetten voor het CDA Peel en Maas.

Wens van de toekomst

Ik hoop dat ik me nog lang mag inzetten voor de mensen in Peel en Maas. Ik hoop dat mijn gezin en ik nog lang van elkaar mogen genieten. Geluk lijkt zo simpel, maar iedereen zal daar echt zijn best voor moeten doen. Niks is vanzelfsprekend.