Column: niet bij brood alleen

Ik was moe en in een neerslachtige bui. Liever was ik op de bank gaan zitten (of liggen) om een avond niets te doen en een serie te kijken. Maar helaas stond er op de agenda een bezoek aan het theater dat niet kon worden afgezegd. Met gezonde tegenzin stapte ik op de fiets. Tot mijn verbazing kwam ik ‘s avonds thuis met een fris hoofd en voldoening. De ontmoeting met anderen, de verrassing van het aanbod en de afleiding hadden me energie gegeven.

Cultuur en dan met name muziek en toneel zijn - voor mij naast kerkbezoek - belangrijk voor het geestelijk leven. Een popconcert, toneelstuk of een klassiek concert brengen ons in balans en verheffen ons boven onszelf. De beleving van cultuur is intens, zeker als dat samen met anderen wordt genoten. 

In een ver verleden voerde een partij met de leuze Niet bij brood alleen campagne voor de landelijke verkiezingen. De boodschap van deze oproep of belofte spreekt me nog steeds aan. Cultuur moet een plaats hebben in onze samenleving. Maar wat als je als mens of als gemeente elk dubbeltje moet omdraaien? Dan is de verleiding er groot  om allereerst in cultuur te snijden.  Als we niet oppassen verschralen we daarmee onze samenleving. Het aantal voorstellingen, optredens en tentoonstellingen neemt dan af en cultuurhuizen moeten de deuren sluiten. 

De vraag rijst hoe we bezuinigingen op cultuur kunnen voorkomen. Wat is cultuur ons waard? Een belangrijk aspect daarbij voor het CDA is dat podia en zalen plekken zijn waar mensen elkaar ontmoeten. Het zijn ook de plekken waar vrijwilligers zich liefdevol inzetten om het aanbod in stand te houden. Allemaal punten die in het CDA programma prioriteit hebben. Wat ons betreft mag het dan ook wat kosten.