11 maart 2026
14 maart 2026 3 minuten lezen
Den Haag moet een stad blijven om te wonen, geen lege stad met alleen passanten
Het is een harde boodschap, maar wel een eerlijke: er zijn grenzen aan de groei van de stad. Wie met Hagenaars praat over wonen, hoort eigenlijk altijd dezelfde zorg. Uiteraard, de prijzen stijgen de pan uit en het duurt jaren voordat je een huis vindt. Dat gevoel van onmacht delen we allemaal. Fundamenteler is deze zorg, die ik minstens zo vaak hoor: is Den Haag nog wel een stad waar mensen echt kunnen wortelen?
In aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen deelt lijstrekker Kavish Partiman zijn visie op het bestuur van Den Haag met realisme, eerlijkheid en betrouwbaarheid. Lees dit artikel ook op LinkedIn.
Straten veranderen in rap tempo. Appartementen wisselen voortdurend van bewoners, soms zitten ze overvol met arbeidsmigranten. Jonge mensen vertrekken omdat ze geen betaalbare woning kunnen vinden na hun studie. Nieuwe gezinnen zoeken hun heil buiten de stad, omdat huizen te klein worden.
Langzaam ontstaat het beeld van een lege stad van passanten. Een stad waar mensen tijdelijk verblijven, maar niet meer echt samen leven.
angzaam ontstaat het beeld van een lege stad van passanten. Een stad waar mensen tijdelijk verblijven, maar niet meer echt samen leven.
Daar maakt het CDA zich grote zorgen over. Den Haag moet een stad blijven waar mensen zich thuis voelen, waar gezinnen kunnen blijven wonen en waar sterke wijken zorgen voor stabiliteit. Een stad waar kinderen opgroeien tussen buren die elkaar kennen, waar sportverenigingen en scholen deel uitmaken van een gemeenschap. Want wonen doe je niet alleen, dat doe je samen.
Wonen gaat over meer dan vier muren en een dak. Het gaat over verbondenheid, over continuïteit, over het gevoel dat je ergens bij hoort.
Juist daarom verdient het woondebat in Den Haag meer eerlijkheid dan we nu vaak zien.
Aan de linkerkant staan partijen die geloven dat de oplossing vooral ligt in steeds meer regels, quota en verplichtingen. Bouw meer sociale huur, leg strengere verdelingen op en probeer via beleid de woningmarkt volledig te sturen.
De intentie is begrijpelijk: woningen moeten betaalbaar blijven. Er zit echter een risico in deze politiek. Als bouwen te ingewikkeld en te duur wordt door steeds nieuwe eisen en procedures, worden er niet meer maar juist minder woningen gebouwd. Dan wordt de wachtlijst langer en langer.
Aan de rechterkant horen we grote beloftes over snelle oplossingen. Meer bouwen, sneller bouwen, minder regels. Dat klinkt aantrekkelijk, maar het roept ook vragen op. Want bouwen in een dichtbebouwde stad als Den Haag is ingewikkeld. Er is weinig ruimte, procedures kosten tijd en infrastructuur en voorzieningen moeten meegroeien. Denk aan huisartsen, speeltuinen, sportvelden en winkelcentra.
Wie doet alsof er een simpele knop is om duizenden woningen extra te realiseren, schept verwachtingen die nauwelijks waar te maken zijn.
De waarheid is dat de wooncrisis niet kan worden opgelost met hippe slogans of simplistische antwoorden. Het vraagt om realistische keuzes en een lange adem.
Voor het CDA begint dat bij een duidelijke visie op wat voor stad Den Haag wil zijn.
Wij willen geen lege stad van passanten worden.
Wij willen geen lege stad van passanten worden. Den Haag moet een stad blijven waar mensen kunnen blijven wonen, ook als hun leven verandert. Waar jongeren hun eerste woning vinden, waar gezinnen kunnen doorgroeien en waar ouderen in hun eigen buurt kunnen blijven.
Dat betekent dat we meer woningen moeten bouwen. Daar bestaat geen twijfel over. Maar het betekent ook dat we moeten nadenken over wát we bouwen en voor wie.
Alleen kleine appartementen van 30m2, kippenhokken in feite, voor tijdelijke bewoners maken geen sterke stad. Daar kun je misschien negen maanden zitten nadat je begint met samenwonen. Daarna moet je weer weg. Alleen dure koopwoningen zijn ook niet de oplossing. Den Haag heeft een evenwichtige woningvoorraad nodig: betaalbare woningen voor starters, gezinswoningen voor mensen die hier hun leven opbouwen en woningen waar ouderen comfortabel kunnen blijven wonen.
Daarnaast moeten we eerlijk zijn over de keuzes die daarbij horen. Verdichting is soms onvermijdelijk in een stad waar ruimte schaars is. Maar verdichting mag nooit betekenen dat buurten hun leefbaarheid verliezen.
Ook moeten we beter kijken naar hoe woningen worden gebruikt. In sommige buurten verdwijnen steeds meer woningen naar tijdelijke verhuur of kort verblijf. Dat kan economisch aantrekkelijk lijken, maar het verandert het karakter van een wijk. Buurten functioneren het best wanneer bewoners zich betrokken voelen bij hun straat en hun omgeving.
Daarom moet Den Haag ervoor zorgen dat woningen in de eerste plaats bedoeld blijven om in te wonen.
De wooncrisis vraagt om een bestuur dat verder kijkt dan de volgende verkiezingen. Niet om politieke experimenten of loze beloftes, maar om beleid dat stap voor stap werkt. Procedures versnellen waar dat kan, bouwen waar dat verantwoord is en tegelijkertijd de kwaliteit van de stad beschermen.
Niet alles kan tegelijk. Niet elke wens is haalbaar. Juist daarom is eerlijkheid zo belangrijk.
Dat vraagt om realisme. Niet alles kan tegelijk. Niet elke wens is haalbaar. Juist daarom is eerlijkheid zo belangrijk. Die eerlijkheid mis ik in het debat in aanloop naar de verkiezingen van woensdag.
Hagenaars verdienen straks een bestuur dat niet alleen grote woorden spreekt, maar oplossingen biedt die daadwerkelijk uitvoerbaar zijn.
Den Haag is een stad waar generaties samenleven, waar buurten een gezamenlijke geschiedenis hebben en waar mensen hun toekomst willen opbouwen.
Het CDA wil dat Den Haag die stad blijft: geen lege stad van passanten, maar een stad van bewoners, van de Hagenaars.
Een stad waar mensen niet alleen tijdelijk verblijven, maar waar ze thuiskomen.
Kavish Partiman, Lijsttrekker CDA Den Haag (Lijst 6)
