Grip op migra­tie en asiel, zón­der gepo­la­ri­seer

Ze zien dat de druk op wijken toeneemt en dat voorzieningen onder spanning staan. En dat integratie simpelweg niet altijd vanzelf gaat. Wat je zelden hoort van gewone Hagenaars, is een roep om extremen. Ook al zijn er partijen die iedere kans aangrijpen om de tegenstellingen uit te vergroten. De immense kloof wordt alleen maar groter.

Wat je hoort bij de meeste mensen is iets anders: zorgen, maar ook nuchterheid. Mensen willen dat het eerlijk en beheersbaar blijft. Precies dáár gaat het in de Haagse politiek mis. Aan de ene kant staat een politiek die migratie en asiel vooral benadert vanuit vaak wat hoogdravende idealen, maar te weinig oog heeft voor de grenzen van wat een stad eigenlijk echt aankan. Bij GroenLinks-PvdA ligt de nadruk op opvang, menselijkheid en solidariteit.

Het CDA heeft die waarden ook.

Klinkt goed. Belangrijke waarden. Het CDA heeft die waarden ook. We hebben een verantwoordelijkheid voor mensen die vluchten voor oorlog en geweld. Dat doen we vanuit medemenselijkheid, het christen-democratisch denken. Maar mensen opvangen is niet alleen een piepkleine kamer bieden in een grote opvanglocatie. Die verantwoordelijkheid is het bieden van perspectief aan iemand die dat even niet meer had.

Dat doe je door mensen deel te laten nemen aan onze samenleving, de taal te leren, hulp te bieden na een vaak zware reis die ze met veel ellende hebben moeten afleggen. Dat kan alleen als er locaties zijn waar deze hulp ook goed geboden kan worden. Niet alleen vinkjes achter de aantallen zetten op veel te grote opvanglocaties, maar daadwerkelijk deze mensen helpen. Dat gebeurt al op veel plekken en is het meest effectief als het kleinschalig en menswaardig gebeurt.

Kortom, verantwoordelijkheid nemen, betekent óók dat je eerlijk bent over de grenzen die nodig zijn. Want wat gebeurt er als wijken overbelast raken en grootschalige opvang, zoals die partij wil, alle ruimte krijgt? Als scholen de instroom niet meer aankunnen? Als mensen het gevoel krijgen dat de overheid de regie kwijt is? Dan verdwijnt het draagvlak. En krijg je intimiderende demonstraties zoals bij de Sportlaan.

Aan de andere kant staat een politiek die heel gewiekst inspeelt op dat onbehagen, en het vertaalt naar steeds hardere voorstellen en steeds scherpere taal. Hart voor Den Haag is typisch zo’n populistische partij die zich nadrukkelijk profileert als de partij die migratie en asiel wil inperken en strenger wil optreden. Hoe? Door te pleiten voor een asielstop voor Den Haag. Dat belooft de heer De Mos dan aan zijn achterban. Maar dat kán niet.

Natuurlijk, de harde taal spreekt sommige mensen aan die zich zorgen maken. Maar ook hier moet een eerlijke vraag gesteld worden: hoeveel van die voorstellen zijn daadwerkelijk uitvoerbaar op gemeentelijk niveau?

Een gemeente gaat niet over de asielinstroom. Een gemeente bepaalt geen nationale grenzen. Een gemeente kan het systeem niet in haar eentje stilzetten. Statushouders moeten ergens worden opgevangen, het zijn gewoon Nederlanders zoals jij en ik.

Populistische prietpraat noem ik dat.

Wie wel suggereert dat de gemeente almachtig is, wekt verwachtingen die niet waargemaakt kunnen worden. Populistische prietpraat noem ik dat. En dat is misschien wel het grootste probleem in dit debat: politiek die meer belooft dan ze kan leveren.

Tussen die twee uitersten dreigt Den Haag vast te lopen. Aan de ene kant beleid dat grenzen onvoldoende erkent. Aan de andere kant retoriek die oplossingen simpeler maakt dan ze zijn. Besef, en dat zeg ik tegen alle politici die nu op het stembiljet staan: zonder draagvlak werkt geen enkel migratie- en asielbeleid.

Wat krijg je met zulke grote woorden op links en rechts? Groeiend wantrouwen bij de mensen in de stad. Voor het CDA is migratie geen onderwerp voor politieke profilering. Wel vraagt het om orde, duidelijkheid en verantwoordelijkheid.

Ja, Den Haag moet haar verantwoordelijkheid nemen in de opvang van mensen die vluchten voor oorlog en geweld. Dat hoort bij wie we zijn, als internationale stad van vrede en recht.

Tegelijk: dat kan dus niet onbeperkt en zonder voorwaarden. De draagkracht van wijken is niet oneindig. Integratie gaat niet vanzelf. En samenleven vraagt iets van iedereen, ook van nieuwkomers.

Dat betekent dat we duidelijke eisen moeten stellen. Zoals gezegd: de Nederlandse taal leren is geen vrijblijvende keuze, maar een voorwaarde om mee te doen. Werk is essentieel om zelfstandig te worden. En wie hier wil blijven, moet de regels van onze rechtsstaat respecteren.

Tegelijkertijd betekent het dat we als stad beter moeten sturen op spreiding en draagkracht. Niet elke wijk kan alles opvangen. Als de druk zich opstapelt in dezelfde buurten, ontstaan er spanningen die uiteindelijk iedereen raken.

Wat we echt niet moeten doen, is doen alsof dit probleem niet bestaat. Of doen alsof het eenvoudig op te lossen is met één maatregel. Beide posities getuigen van slechte politiek.

Den Haag is geen eiland. Het migratie- en asielbeleid wordt uiteindelijk bepaald in het ‘andere’ Den Haag, en in Brussel. Dat betekent dat onze gemeente vooral moet zorgen voor regie, eerlijkheid en uitvoerbaar beleid.

Geen valse beloftes doen en niet wegkijken.

Geen valse beloftes doen en niet wegkijken, en zeker niet de problemen uitvergroten om er electoraal van te profiteren. We hebben een bestuur nodig dat zegt waar het op staat, dat grenzen durft te stellen en dat tegelijkertijd de menselijke maat bewaakt.

Want uiteindelijk willen Hagenaars hetzelfde: een stad die open kan zijn zonder zichzelf te verliezen. Een stad waar mensen samenleven zonder dat de samenhang onder druk komt te staan. Dat vraagt om keuzes. En om politici die bereid zijn die keuzes ook echt te maken.

Morgen is het zover. Dan kiest Den Haag niet alleen tussen politieke partijen, maar tussen twee manieren van politiek bedrijven: de weg van de uitersten, of de weg van verantwoordelijkheid.

Het CDA kiest voor dat laatste.

Kavish Partiman

Lijsttrekker CDA Den Haag

Lijst 6