Column: Gedachten bij de kerstboom

Het bestaan van een commissielid, dat ook nog eens meer dan fulltime werkt, kan druk zijn. Maar zo rond de feestdagen aan het eind van het jaar 2025 is er toch wat tijd om wat afstand te nemen van het dagelijks gebeuren en te reflecteren op wat er allemaal goed gaat en wat minder goed gaat in Dinkelland.

Op het eerste oog gaat het niet slecht in de gemeente Dinkelland. Mensen wonen er graag en verdienen er hun dagelijks brood. Het noaberschap wordt, zeker in de kleinere kernen, in ere gehouden. Carnaval wordt door veel mensen uitbundig gevierd. Het gemeentebestuur lijkt stabiel, de onderlinge verhoudingen oké en er is tijd en aandacht voor de uitdagingen van inwoners en ondernemers. De meeste mensen lijken tevreden met hun bestaan.

Aan de slag om Dinkelland nog net wat mooier en gezonder over te dragen aan de volgende generatie.
Edo van Bree
Commissielid

En toch: als je even verder kijkt dan je neus lang is komen er toch wel wat uitdagingen op ons pad die de komende jaren veel tijd en aandacht zullen vragen van de lokale politiek. Een kleine opsomming:

De woningbouw schiet tekort. Plannen zijn er wel, maar het tempo ontbreekt. Daardoor moeten jonge Dinkellanders net zo lang wachten op hun eigen woning tot ze niet meer jong zijn. En veel ouderen zouden wel graag kleiner willen wonen, maar een passend aanbod ontbreekt. En dan zwijgen we maar nog over de stroom van statushouders die op een passende woning wacht.
Zonnepanelen, biogas, windenergie en andere vormen van alternatieve energie. Het schiet maar niet op. Besluitvorming blijft uit. Er wordt naar de provincie en het Rijk gekeken in plaats van dat het college zelf daadkracht toont.
De Spreidingswet. Die is er nu eenmaal en zal echt niet vanzelf verdwijnen. Sterker nog: de eisen die het Rijk aan de gemeenten stelt zullen steeds hoger worden. Want de stroom aan vluchtelingen blijft doorgaan, zolang de situatie in de wereld nog zo onstabiel is. Het regent in de wereld, het kabinet vangt de nattigheid in een emmertje op en stort het vervolgens over de gemeenten heen.
Ondanks alle sociale voorzieningen en een uitgewerkt minimabeleid is er nog steeds (te veel) verborgen armoede. Met name de werkenden in lagere loonschalen en alleenstaande ouders, de 'working poor' hebben het zwaar. Zij vallen buiten de meeste toeslagen en ook het gemeentelijk minimabeleid blijft vaak buiten bereik.
Het ravijnjaar is nog steeds een ravijnjaar, maar ligt nu in 2028 in plaats van in 2026. En is nog wat dieper geworden. Want het Rijk gaat in de gelden die naar de gemeenten snijden, hoe dan ook. Dinkelland is nu nog financieel gezond, maar zal wel wat hobbels en valkuilen moeten omzeilen om dat ook te blijven.
De agrarische sector is belangrijk in Dinkelland. Maar blijven boeren is en wordt in de komende jaren een uitdaging. Het economische fundament in Dinkelland moet in stand blijven. En dat vraagt om tijd, aandacht en investeringen.

Wij moeten aan de slag de komende jaren. Aan de slag om die gastvrije plattelandsgemeente te blijven waar het leven goed is, waar mensen naar elkaar omzien en die aantrekkelijk blijft voor bedrijven om zich te vestigen en te groeien. Om Dinkelland nog net wat mooier en gezonder over te dragen aan de volgende generatie.

Daar gaan wij voor!