Mai­den­speech CDA-raads­lid Leen­dert van Duijn

"Het kan verkeren, 10 jaar geleden stond ik in deze raadzaal een camera lollige filmpjes te maken over de Katwijkse gemeentepolitiek. Het moet een inspiratie voor jongeren zijn dat je daarmee je carrière kan maken, als raadslid of als wethouder.  

We hebben de afgelopen weken van verschillende collega-raadsleden prachtige maidenspeeches gehoord. Ook mooi om te horen waar zij vandaan komen en wat hun drijfveren zijn. Dan kan ik niet in gebreken blijven. Van wies ben ik d’r ien?

Nu kan ik het over de familie van mijn moeder hebben, de Van Duijvenbode’s. Een familie met een rijke geschiedenis in onze regio. Wiens achternaam als gift is gegeven na bewezen strijd bij het Beleg van Leiden.

Of voorzitter, mag ik het over de familie Van Duijn hebben. Een naam die ik met een recordaantal raadsleden en een burgerlid van delen. Beste collega’s, wees trots op deze naam, die al vanaf 1490 in de annalen van ons dorp staat door stamvader Jacob Gerritszoon van Duijn. De man was subtituut-schout der Valckenburg en de Catwijcken, lokaal bestuur zit al 500 jaar in ons bloed. 

Maar laten we het voor mijn verhaal dichter bij huis zoeken. Bij mijn grootouders, en om precies te zijn; mijn oma en opa. 

Mijn grootmoeder van moeders kant was van oorsprong een Noordwijkse. Petronella van der Niet. Wij noemde haar oma Pie. Oma Pie en mijn opa, Aem, waren een van de eerste bewoners van de Koestal. Een klassiek arbeidersgezin in een arbeidersbuurt. Stemde PvdA, lid van de VARA, actief bij de wijkvereniging het Trefpunt.

Mijn grootmoeder was een sterke, pittige en zorgzame vrouw. Een echte Matriarch met 5 kinderen en tientallen klein en zelfs achterkleinkinderen. Die elke week bij haar waren, en regelmatig langere tijd bij haar woonden. Een veilige haven in tijden van tegenspoed. 

Oma kookte voor twee elftallen, bracht op hoge leeftijd nog de kleinkinderen en achterkleinkinderen naar school en gaf steun aan buren, vrienden en kennissen. Van elke gulden verdiend, gaf zij 90 cent weg. 

Haar kracht, haar wat norse blik en de liefde voor haar gezin en familieleden zie ik dagelijkse terug in mijn moeder. 

Mijn grootvader, van vaders kant, was een bekend gezicht voor kerkelijk Katwijk. Leen van Duijn, Leen de Huls. Bij menigeen bekend van de de cassettebandjes die je voor een klein bedrag kon halen van verschillende kerkdiensten binnen en buiten Katwijk. Duizenden preken zijn zo vastgelegd en verstrekt. Alles opbrengst ten goede van de kerk. 

Bij mijn opa was het een komen en gaan van mensen. Van alle rangen en standen, van verschillende kerken. Maar één bezoeker staat mij altijd bij, bekend dorpsfiguur Cor Nijgh, beter bekend als Cor de Billy. Want tussen het verkopen van tuinornamenten en al zijn andere fratsen, kwam Cor regelmatig bij mijn opa langs voor een bandje van een kerkdienst. Waarbij Cor dan op zijn karakteristieke zijige Katwijkse tongval zei; Ik betael het binnekort wel, meneer Van Duijn. 

Betalen deed Cor vaak niet. En als mijn vader weer eens opmerkte dat hij dat nooit zou gaan doen, reageerde mijn opa rustig; Als die het maar in zijn hart mag ontvangen. Ik vond dat als jonge kerel maar bijzonder. Cor stond tenslotte mijlenver van het leven dat mijn grootouders leefden. Maar naar mate ik ouder werd, kwam de kracht en schoonheid hiervan pas echt tot mij door. En herkende ik het. Het kwam uit dezelfde bron waarmee mijn grootvader mij nooit anders behandelde en sterker nog, zielsveel van mij hield, ook al deelden wij lange tijd niet hetzelfde geloof. Ik zou hem graag willen vertellen hoe dankbaar ik hem daarvoor ben. 

Het is ook wat Katwijk zo prachtig maakt. Een bonte verzameling unieke mensen, zo verschillend, maar toch zo verbonden. Door onze geschiedenis, geloof, familie en taal. door onze omgeving natuur, door gedeelde vreugd en verdriet. 

Zonder dat we er zelf bewust over zijn, hebben we een plek gecreëerd waar iedereen erbij hoort. 

Want of je nu Dirk Kuijt heet, of Theo Bleij. Cees Guijt of Jan de Hon. Je bent allemaal in het hart gesloten van het dorp. 

Want Katwijk is een rijke biotoop vol mooie mensen en paradijsvogels. Gevuld met een rijk verenigingsleven, sociale netwerken. Geworteld in geschiedenis en tradities. En zo’n biotoop is kwetsbaar voorzitter. 

Want op de loer liggen de individualisering, monocultuur en de heerschappij van de eenheidsworst. In een land waar honderden lokale en regionale identiteiten een stille dood sterven, moet deze gemeenteraad de volgende gedachte hoog houden; het karakter van Katwijk is het beschermen waard. 

Dit college heeft de ambitie uitgesproken om te willen doorgroeien met karakter. Een ambitie waarin ik hen kan ontmoeten. Maar daad moet wel bij het woord gevoegd worden. Ik hoop op een vruchtbare samenwerking. 

Dorps karakter is voor mij niet een campagneslogan. Het is de kracht die mensen in ons dorp samenbrengt, het verenigingsleven laat bruisen en duizenden vrijwilligers en mantelzorgers beweegt om morgen weer een betere dag te brengen.

Zodat we onze prachtige gemeente kunnen doorgeven aan de volgende generatie. En ik aan mijn zoon Thom, in wie ik zijn groot en overgrootouders in terug zie. En hoop ik dezelfde liefde, warmte en toewijding voor onze gemeente en als zijn inwoners te kunnen brengen, hopende dat mijn kleinkinderen en achterkleinkinderen ook zo trots op mij kunnen zijn. En de keten van Van Duijntjes nog 500 jaar doorgaat. 

Maar ik sta hier niet alleen om de grote Leen-show op te voeren. Ik kom ook met een motie om een zogenaamd Piekplan te ontwikkelen om drukte en overlast bij mooie stranddagen beter en gestructureerder aan te pakken. 

Want sinds 2014 is het aantal bezoekers van de Nederlandse kust flink gestegen, en Katwijk is geen uitzondering. Het bezoek aan ons strand gaat alleen nog maar toenemen door meer verdichting in onze regio en meer hoogwaardig openbaar vervoer met ons achterland. Het is verstandig dat Katwijk net zoals andere kustgemeente maatregelen bundelt en verankerd. Een framewerk bouwen om drukte in de toekomst aan te kunnen.

Daarbij willen we als CDA Katwijk de discussie starten waar we in de toekomst met ons strand en al die bezoekers willen. Gastvrij en levendig zijn uitgangspunten waar we achter staan, maar zijn wel te vaag. Voorzitter, ik ben net zo gastvrij naar mijn schoonmoeder als mijn beste vrienden. Maar op een van deze twee zit ik niet te wachten wanneer ze tot half 2 ‘s nachts blijven doorzakken met een fles whiskey. Ambities kunnen vaag en interpretabel zijn. 

Laat deze motie en het strandbeleid een startschot zijn voor een gemeente die gastvrij is voor bezoekers en inwoners. "