Inge van Dijk

Corona was voor mij dé doorslag om definitief te solliciteren voor de Tweede Kamer. In maart en april werd onze regio en Brabant hard geraakt. Iedereen kende wel iemand die heel erg ziek was of zelfs overleden.

Als lokale bestuurder krijg je dan veel hulpvragen en wordt er naar je gekeken. Door onze ondernemers, sportverenigingen, hulpverleners, organisatoren van evenementen, mensen die bij hun zieke ouders willen zijn en dat niet kunnen en ga zo maar even door. 

Je komt dan in een situatie dat je jezelf ontzettend verantwoordelijk voelt, maar het maar een heel klein beetje bent. En die verantwoordelijkheid wil ik juist wel nemen.

Daarnaast zag en zie je een samenleving opstaan die in staat is tot fantastisch veel kracht en initiatief. Die samenleving is onze samenleving.

Onze mensen. Dat zijn wij. Voor die mensen wil ik klaarstaan in Den Haag.

Het begon allemaal in 1996 toen Bakel (waar ik vandaan kom), Milheeze en de Rips aan de vooravond van herindeling stond met Gemert. Reden voor mijn vader om actie te voeren. Want die herindeling was voor hem ondenkbaar. Spandoeken, T-shirts, stickers, een referendum waar 96% tegen herindeling bleek te zijn, een bus naar Den Bosch, alles werd uit de kast getrokken. Zonder resultaat overigens want sinds 1997 zijn we Gemert-Bakel. Maar die periode van samenhorigheid en willen vechten voor een gezamenlijk doel dat deed me iets. Dus toen ik een paar jaar later gevraagd werd voor de lijst van het CDA Gemert-Bakel met de opdracht mijn eigen zetel bij elkaar te verdienen was ik supergemotiveerd. Als nummer 7 op de lijst mocht ik aan de bak.

Het CDA was voor de dochter van een echte PvdAer even slikken maar toen hij erachter kwam dat het verhaal van het CDA eigenlijk gewoon zijn verhaal is, namelijk het verhaal van  verantwoordelijkheid dragen voor de generaties na ons (in zijn woorden, van onze kiendjes blieven ze af), het verhaal van maatschappelijk initiatief en onderlinge verbondenheid, was hij om. Toen de krant hem vervolgens vroeg wat hij ervan vond zijn dochter op de lijst van het CDA en of hij wel op mij ging stemmen waren zijn woorden “als ik mijn dochter niet meer kan vertrouwen, kan ik niemand meer vertrouwen”.

En het weer hebben van vertrouwen van mensen in de politiek, ook daar wil ik het voor doen. En we kunnen natuurlijk iedereen en alles de schuld geven van dat gebrek aan vertrouwen. De pers, Social Media, populistische partijen. Maar ik kijk liever eerst naar onszelf. Wat doe ik er als politicus aan om dat vertrouwen te verdienen. Doe ik, doen wij, als partij voldoende waar het om draait? Laten we weer terug gaan naar de bedoeling van de politiek en op de weg terug naar vertrouwen.